Bir ömür vatan nöbetinde geçenlere, ordunun yükünü omuzlayanlara, bayrağın gölgesinde görev yapanlara bir soru sormak gerekiyor: Vatanın savunmasında sorumluluk üstlenen uzman çavuşlar, ordunun sosyal imkânlarından neden yeterince yararlanamıyor?
Dağda, sınırda, karakolda, operasyon bölgesinde ve en zorlu görev noktalarında Türk bayrağını yere düşürmemek için mücadele eden uzman çavuşlar, ordunun sahadaki en önemli insan kaynaklarından biridir. Onlar gerektiğinde ailesinden uzak kalır, gecesini gündüzüne katar, ağır şartlarda görev yapar. Görev söz konusu olduğunda imkânları değil, sorumluluklarını düşünür.
Peki, bu kadar fedakârlık yapan personel, ordunun sosyal tesislerinden biri olan orduevlerinin imkânlarından yararlanmak istediğinde neden aynı aidiyet duygusunu hissedemiyor?
Orduevleri kimin için var?
Orduevleri, askerî personelin ve ailelerinin dinlenmesi, sosyal ihtiyaçlarını karşılaması ve kurum aidiyetini güçlendirmesi amacıyla hizmet veren sosyal tesislerdir.
Ancak uzman çavuşların bu tesislerden yararlanma imkânları ve karşılaştıkları uygulamalar, yıllardır tartışılan meseleler arasındadır. Uzman erbaşların orduevlerine erişimine ilişkin koşulların açık, anlaşılır ve hakkaniyetli olması gerekir.
Burada sorulması gereken soru, herhangi bir rütbeyi veya statüyü değersizleştirmek değildir. Mesele, aynı vatan için görev yapan personelin sosyal imkânlara erişiminde hakkaniyetin nasıl sağlanacağıdır.
Bir uzman çavuş, görev yaptığı birliğin güvenliğini sağlarken, askerî tesislerde nöbet tutarken veya bu tesislerin hizmetlerinin yürütülmesine katkı sunarken, kendi ailesiyle birlikte bu imkânlardan yararlanmayı neden tartışmak zorunda kalsın?
Bir tesisi korumak başka, o tesisin imkânlarından yararlanabilmek başkadır. Ancak her ikisinin de aynı kurum aidiyetinin parçası olduğu unutulmamalıdır.
Üniforma aynı sorumluluğu taşıyorsa, hakkaniyet neden tartışma konusu?
Türk Silahlı Kuvvetleri bir bütündür. Her personelin görevi, rütbesi, yetkisi ve sorumluluğu farklı olabilir. Bu farklılıklar askerî düzenin doğal bir parçasıdır. Fakat farklı statüler, personelin sosyal ihtiyaçlarının ve insan onuruna yakışır yaşam beklentisinin göz ardı edilmesine gerekçe olmamalıdır.
Uzman çavuşların talebi, bütün askerî personelin görev ve rütbe farklılıklarının ortadan kaldırılması değildir. Talep, orduevleri gibi sosyal tesislerden yararlanma konusunda açık ve adil kuralların oluşturulmasıdır.
Elbette tesislerin kapasitesi, güvenlik koşulları, hizmet öncelikleri ve mevcut mevzuat dikkate alınmalıdır. Ancak bu koşullar gözetilerek uzman çavuşların da yararlanabileceği makul ve sürdürülebilir modeller geliştirmek mümkündür.
Örneğin, mevcut orduevlerinde uzman erbaşlara yönelik açık erişim esasları belirlenebilir, kapasitenin uygun olduğu durumlarda kontenjanlar oluşturulabilir veya ihtiyaç duyulan bölgelerde personelin tüm kesimlerini gözeten yeni sosyal tesisler planlanabilir.
Önemli olan, sorunu görmezden gelmek değil, çözüm üretmektir.
Ailesine zaman ayırmak da bir ihtiyaçtır
Uzman çavuşun hayatı yalnızca görevden ibaret değildir. Onun da eşi, çocukları, anne ve babası vardır. Onun da dinlenmeye, ailesiyle vakit geçirmeye ve sosyal yaşamını sürdürmeye ihtiyacı vardır.
Görev şartları nedeniyle ailesinden uzak kalan, izin günlerini çoğu zaman yolculukla geçiren veya görev yaptığı şehirde sosyal imkânlara erişmekte zorlanan bir personelin beklentilerini anlamak gerekir.
Orduevleri gibi sosyal tesisler, askerî personelin ailesiyle birlikte vakit geçirebilmesi bakımından da önem taşır. Uzman çavuşların bu imkânlara erişiminin kolaylaştırılması, yalnızca bireysel bir beklentinin karşılanması değil, aynı zamanda personel moralinin ve kurumsal aidiyetin desteklenmesidir.
Vatanını koruyan insanın ailesini de düşünmek, sosyal devlet anlayışının ve hakkaniyetli personel politikasının bir gereğidir.
Çözüm belli: Ayrıcalık değil, hakkaniyet
Uzman çavuşların orduevlerinden yararlanma meselesi, yalnızca bir konaklama veya sosyal tesis meselesi olarak görülmemelidir. Bu konu, askerî kurum içerisinde aidiyetin, emeğe saygının ve sosyal haklara erişimin nasıl ele alındığıyla da ilgilidir.
Millî Savunma Bakanlığı ve ilgili kuvvet komutanlıkları tarafından mevcut uygulamaların değerlendirilmesi, erişim koşullarının açıklığa kavuşturulması ve uzman erbaşların beklentilerini karşılayabilecek düzenlemelerin ele alınması önemlidir.
Bu kapsamda;
- Uzman çavuşların orduevlerinden yararlanma şartları açık ve anlaşılır biçimde ortaya konulmalıdır.
- Mevzuat ve tesis kapasitesi çerçevesinde, uzman erbaşların sosyal tesislere erişimini kolaylaştıracak düzenlemeler değerlendirilmelidir.
- Mevcut tesislerin yeterli olmadığı bölgelerde uzman erbaşların da yararlanabileceği sosyal tesis seçenekleri geliştirilmelidir.
- Görevdeki uzman çavuşlarla birlikte emekli uzman çavuşların sosyal ihtiyaçları da dikkate alınmalıdır.
Bunlar, kurumun disiplinini ve işleyişini zedelemeden hayata geçirilebilecek, üzerinde ciddiyetle durulması gereken çözüm başlıklarıdır.
Bu ordunun yükünü birlikte taşıyoruz
Uzman çavuşlar, Türk Silahlı Kuvvetlerinin vazgeçilmez personel unsurlarındandır. Onların emeği, fedakârlığı ve görev bilinci tartışma konusu değildir. Tartışılması gereken, bu emeğin karşılığında personelin hangi sosyal imkânlara hangi şartlarla erişebildiği ve mevcut uygulamaların ne ölçüde hakkaniyetli olduğudur.
Bir uzman çavuşun orduevinden yararlanma talebini küçümsemek kolaydır. Ancak o talebin arkasında yıllarca süren görevler, aileden uzak geçirilen zamanlar, ağır sorumluluklar ve ait olduğu kurumun imkânlarından yararlanma beklentisi vardır.
Uzman çavuşlar orduevlerinin kapısında bir ayrıcalık aramıyor. Onlar, yıllarca hizmet ettikleri kurumun sosyal imkânlarından adil ve açık kurallar çerçevesinde yararlanabilmek istiyor.
Vatanın bekçisi, bayrağın nöbetçisi, ordunun bel kemiği olan uzman çavuşların sesi duyulmalıdır. Sosyal haklara erişim konusu, statüler arasındaki farklılıkları derinleştiren bir tartışma olmaktan çıkarılmalı; hakkaniyetli, uygulanabilir ve kalıcı çözümlerle ele alınmalıdır.
Çünkü bir orduyu güçlü kılan yalnızca silahları ve teknolojisi değildir. O orduyu güçlü kılan, personeline verdiği değer, emeğine gösterdiği saygı ve kurduğu aidiyet duygusudur.
Vatan savunmasında görev varsa, sosyal haklarda da hakkaniyet olmalıdır.
Ayrıcalık değil adalet, imtiyaz değil eşitlik, söz değil çözüm!
HAK VARSA, ADALET DE OLACAK!
UzmÇvşOfficial
