UZMAN ÇAVUŞLARIN EMEĞİ GÖRMEZDEN GELİNEMEZ!

Zorlu coğrafyalarda, ağır iklim şartlarında, operasyon bölgelerinde ve yüksek risk altında görev yapan bu personel; kimi zaman evladının ilk adımlarına, kimi zaman ailesinin en özel günlerine uzaktan şahitlik ederek görevini yerine getirmektedir. Bayrağın dalgalandığı her noktada, milletimizin huzuru için kendi huzurundan vazgeçen binlerce uzman çavuşun ortak beklentisi ise son derece açıktır:

Verilen emeğin karşılığını bulması, hakların adaletli şekilde düzenlenmesi ve geleceğe güvenle bakabilmek.

Ancak yıllardır devam eden sorunlar, yalnızca görevdeki uzman çavuşları değil, ömrünün önemli bir bölümünü devlete ve millete hizmet ederek geçirmiş emekli uzman erbaşları da doğrudan etkilemektedir.

Bugün mesele yalnızca maaş, sosyal yardım veya birkaç özlük düzenlemesinden ibaret değildir. Mesele; mesleki güvence, insan onuruna yakışır çalışma koşulları, adil emeklilik, sosyal haklar ve yıllarca verilen hizmetin devlet nezdinde hak ettiği değeri görmesidir.

Sözleşmeli statü, görev güvencesi ve mesleki gelecek yeniden değerlendirilmelidir.

Uzman çavuşluk mesleğinin taşıdığı sorumluluk, risk ve fedakârlık dikkate alındığında mevcut sözleşmeli yapının yeniden ele alınması kaçınılmazdır. Yıllarını devletin güvenliğine adamış personelin geleceği sürekli sözleşme yenileme kaygısıyla şekillenmemelidir. Mesleki tecrübenin korunması, personelin kurumsal aidiyetinin güçlendirilmesi ve haklı sebepler dışında keyfî mağduriyetlerin önlenmesi için daha güçlü bir görev güvencesi sağlanmalıdır.

Özlük hakları, üstlenilen sorumlulukla orantılı olmalıdır.

Ağır görev şartları, uzun çalışma süreleri, operasyonel riskler ve aile hayatından yapılan fedakârlıklar göz ardı edilerek özlük haklarında kalıcı bir adalet sağlanamaz. Uzman çavuşların görev tanımları, sorumlulukları, kıdemleri ve hizmet süreleri dikkate alınarak özlük ve ekonomik hakları iyileştirilmelidir. Devletine yıllarca hizmet eden personelin emeği, yalnızca görev sırasında değil, bütün çalışma hayatı boyunca karşılığını bulmalıdır.

Sağlık sorunları, meslekten uzaklaştırmanın değil, çözüm üretmenin konusu olmalıdır.

Görev sırasında meydana gelen yaralanmalar, mesleğin ağır şartlarından kaynaklanan sağlık sorunları ve uzun yılların yıpratıcı etkileri personelin hayatını doğrudan etkilemektedir. Sağlık mevzuatı, uzman çavuşların fiilî görev şartları ve mesleğin kendine özgü riskleri dikkate alınarak yeniden değerlendirilmelidir. Sağlık nedeniyle ortaya çıkan mağduriyetlerin önüne geçilmeli, personelin kazanılmış hakları korunmalı ve mümkün olan durumlarda görevine devam edebilmesinin yolları aranmalıdır.

Unutulmamalıdır ki amaç, yıllarca hizmet etmiş personeli kaybetmek değil, tecrübesinden ve emeğinden yararlanarak onu kazanmaktır.

Sosyal haklar ayrıcalık değil, hakkaniyet meselesidir.

Vatan savunmasında aynı sorumluluğu paylaşan personelin sosyal imkânlardan yararlanmasında adalet gözetilmelidir. Lojman, orduevi, sosyal tesis ve benzeri imkânlara erişimde uzman çavuşların yaşadığı kısıtlamalar yeniden ele alınmalıdır. Devletin güvenliği için görev yapan personelin ve ailesinin sosyal yaşamdan dışlanmış hissetmesine neden olan uygulamalar gözden geçirilmelidir.

Çünkü sosyal devlet anlayışı, yalnızca görev ve sorumluluk yüklemekle değil, o sorumluluğu taşıyan insanın yaşam şartlarını da gözetmekle anlam kazanır.

Emekli uzman çavuşlar unutulmamalıdır!

Bugün emekli olan uzman çavuşlar, dün bu ülkenin dağlarında, sınırlarında, karakollarında ve operasyon bölgelerinde görev yapan insanlardır. Onların hizmet yılları geride kalmış olabilir ancak devlete verdikleri emek ve fedakârlık hiçbir zaman geçmişte bırakılmamalıdır.

Emekli maaşlarının günümüz ekonomik şartlarına uygun hâle getirilmesi, emeklilik haklarının iyileştirilmesi ve insan onuruna yakışır bir yaşam standardının sağlanması sosyal devletin gereğidir.

Görevdeki personel ile emekli personel arasında yıllar içerisinde oluşan hak farklılıkları ve kayıplar da adalet ve hakkaniyet ilkeleri çerçevesinde incelenmelidir. Yıllarca hizmet etmiş bir insanın emeklilik döneminde ekonomik kaygılarla mücadele etmek zorunda kalması kabul edilebilir bir durum değildir.

Uzman çavuşların hizmet süresi, kıdemi ve yıllar boyunca üstlendiği sorumluluklar emeklilik haklarına daha güçlü biçimde yansıtılmalıdır. Çünkü emeklilik, verilen hizmetin sona ermesi olabilir; ancak devletin vefa sorumluluğunun sona ermesi anlamına gelmez.

Bu sorunlar geçici düzenlemelerle değil, kalıcı yasal çözümlerle giderilmelidir.

Uzman çavuşların yıllardır dile getirdiği sorunlar, ilgili kamu kurumları, Millî Savunma Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı ve Türkiye Büyük Millet Meclisi nezdinde kapsamlı biçimde ele alınmalıdır.

Yapılacak düzenlemeler kişilerin, dönemlerin veya siyasi görüşlerin ötesinde değerlendirilmelidir. Uzman çavuşların hakları, devletin güvenlik ihtiyaçları, kamu hizmetinin gerekleri, personelin emeği ve anayasal eşitlik ilkesi doğrultusunda ele alınmalıdır.

Bu noktada TBMM'nin sorumluluğu büyüktür. Mesleğin geleceğini ilgilendiren düzenlemeler geçici çözümlerle veya sürekli değişebilen uygulamalarla sınırlı kalmamalı; açık, güvenilir ve kalıcı yasal güvencelere kavuşturulmalıdır.

Çünkü güçlü bir ordu yalnızca silah, teçhizat ve teknolojiyle değil; kendisini güvende hisseden, emeğinin karşılığını alan ve geleceğinden endişe duymayan personelle mümkündür.

ADALET, EMEĞİN KARŞILIĞINI VERMEKTİR!

Uzman çavuşlar devletten ayrıcalık istemiyor. Kimsenin hakkını talep etmiyor. İstedikleri; yıllardır taşıdıkları sorumluluğun, verdikleri emeğin ve yaptıkları fedakârlığın karşılığını adalet içerisinde alabilmektir.

İstenen; daha güçlü görev güvencesi, adil özlük hakları, insani çalışma şartları, sağlık nedeniyle mağduriyetlerin önlenmesi, sosyal imkânlardan hakkaniyetli yararlanma ve insan onuruna yakışır bir emeklilik hayatıdır.

Bu talepler bir lütuf değil, yıllarca süren kamu hizmetinin karşılığında beklenen meşru ve insani taleplerdir.

Devletin gücü, yalnızca sınırlarını korumasından değil, o sınırları koruyan insanına sahip çıkmasından da gelir. Bugün görev başında olan uzman çavuşların geleceğini güvence altına almak, emekli olanların geçmişteki hizmetlerine sahip çıkmak, devletin kurumsal hafızasına ve vefa anlayışına sahip çıkmaktır.

Unutulmamalıdır ki bir personelin geleceğe güvenle bakması, görevine olan bağlılığını ve kuruma duyduğu aidiyeti güçlendirir. Emeği karşılıksız bırakılan, geleceği belirsizliğe terk edilen bir personelden sürekli fedakârlık beklemek ise adalet duygusunu zedeler.

Artık sorunları yalnızca konuşma değil, çözüm üretme zamanıdır. Görevdeki ve emekli uzman çavuşların ortak beklentileri dikkate alınmalı, yıllardır biriken mağduriyetler giderilmeli ve kalıcı yasal düzenlemeler hayata geçirilmelidir.

Çünkü bu ülkenin güvenliği için ömrünü ortaya koyanların geleceği de devletin güvencesi altında olmalıdır.

HAK LÜTUF DEĞİLDİR!

AYRICALIK DEĞİL ADALET, İMTİYAZ DEĞİL EŞİTLİK, SÖZ DEĞİL ÇÖZÜM!

UzmÇvşOfficial Kaleminden.