SponsorluHüseyin DEMIR'in Kaleminden
Nerede bir vatan savunması varsa, orada canını siper eden; Türk Silahlı Kuvvetleri’nin çelikten omurgasını oluşturan kahramanlarımızdan bahsediyorum.
Tarihler 1986 yılını gösterdiğinde, TBMM’den çıkarılan 3269 sayılı Uzman Erbaş Kanunu ile vatan sevdalısı gençlerimiz basın aracılığıyla orduya tam olarak şu sözlerle davet ediliyordu:
Sponsorlu“Sevgili Türk Gençleri; onurlu bir yaşam ve güvenli bir gelecek için sizleri Türk Silahlı Kuvvetlerine davet ediyor, aramızda görmek istiyoruz.”
Bu davetin üzerinden tam 40 yıl geçti.
Peki, geçen bu 40 yılda bu şanlı ordudan uzman çavuş rütbesiyle kimler geldi, kimler geçti? Zaman tünelinde şöyle bir geriye gittiğimizde; gerek kıtalardaki rutin görevlerde gerekse terörle mücadelenin en sıcak hatlarında, yurt içinde ve yurt dışında gözünü kırpmadan göğsünü siper eden yiğitlerimizi görürüz. Arkalarında binlerce şehit, gazi, yetim çocuk, gözü yaşlı eş, acılı anne ve baba bırakarak bu toprakların huzuru ve terörün bitirilmesi uğruna en büyük emeği ve fedakârlığı gösterenler işte bu kahramanlardır.
Ancak ne acıdır ki; geçen zaman içerisinde, gerek her seçim öncesinde gerekse haklı talepler karşısında bu yiğitlerimize verilen sözlerin hiçbiri tutulmadı. Hatta başlangıçta verilen kısmi haklar ve ıslahatlar bile zamanla adeta mutasyona uğratılarak birer birer ellerinden alındı.
Bugün geldiğimiz noktada, özellikle Jandarma kuvveti başta olmak üzere, “profesyonelleşme” adı altında zorunlu erlik sisteminden vazgeçen Silahlı Kuvvetler, bütün ağır işleri ve dip hizmetleri bu yiğitlerin omuzlarına yükleme gayretindedir. Üstelik sözleşme şartları bir baskı unsuru olarak öne sürülmekte; özellikle kahramanlarımıza mesleki güvencesizlikle, çeşitli yaptırımlar ile karşı karşıya kalmaktadır.
Şu yalın gerçeği haykırmak mecburiyetindeyiz: Bir milletin kahramanları mağdur ve mazlum edilemez! Kahramanlarını mağdur eden milletlerin ayakta kalması mümkün değildir. Hele ki bu süreçte verilen vaatlerin yerine getirilmemesi, görev başındaki askerlerimizin moral ve motivasyonunu kökünden sarsmaktadır.
Peki, ne ister bu kahramanlar?
İstedikleri çok basit ve insani: Gelecek kaygısı taşımadan vatanına hizmet edebilmek. Bunun için de 3269 sayılı Kanun’daki aksayan, adaletsiz maddelerin insan haklarına ve evrensel hukuk ilkelerine uygun şekilde değiştirilerek yasalaşması ve mesleki güvencenin teminat altına alınması şarttır.
Bundan kırk yıl önce verilen "Onurlu bir yaşam, güvenli bir gelecek" sözünün tutulması için daha kaç kırk yıl bekleyeceğiz?
Nitekim Anayasa Mahkemesi, 2026 yılının Ocak ayında 3269 sayılı Kanun’un 19. maddesini iptal etmiş ve meclise insan haklarına uygun, mesleki güvenceyi sağlayacak yeni bir düzenleme yapması için 9 aylık bir süre tanımıştı. Ancak ne yazık ki verilen bu süreye ve beklentilere rağmen, kahramanlarımızın lehine hiçbir somut adım atılmamış; konu adeta geçiştirilerek meclisten yine eski anlayışla geçirilmiş ve basın aracılığıyla "yaptık, ettik" algısıyla kamuoyuna sunulmuştur.
Şimdi bu yiğitler haklı olarak soruyorlar: "Bir 40 yıl daha mı bekleyeceğiz?"
Bugünlerde tanık olduğumuz bu tablo, Türkiye tarihinde asla akla hayale gelmeyecek olayların bir bir yaşandığı bir döneme işaret ederken, İnsan sormadan edemiyor: Yoksa bu yaşananlar, artık umutların da tamamen tükendiği anlamına mı geliyor?
Kahramanlarımızın feryadına kulak tıkamak, bu milletin geleceğine ve vicdanına yapılmış en büyük haksızlıktır. Bu mağduriyet derhal son bulmalı, sözler tutulmalıdır!
