Huseyin DEMIR'in Kaleminden;
3269 SAYILI UZMAN ERBAŞ KANUNUN ARTIK DEĞİŞEN DÜNYA DEĞİŞEN TÜRKİYE'YE VE DEĞİŞEN TÜRK SİLAHLI KUVVETLERİ'NİN İHTİYACINA CEVAP VERMEMESİNDEN DOLAYI ACİLEN TEKRAR GÖZDEN GEÇİRİLİP 3269 SAYILI KANUN İVEDİLİKLE İPTAL EDİLEREK UZMAN ÇAVUŞLARIMIZI YENİ BİR KANUNLA 926 SAYILI PERSONEL KANUNA GEÇİRİLEREK BU RÜTBENİ KABUL EDİLİRLİK BİR MESLEK HALİNE GETİRİLMELİDİR
40 yıl önce, 1986 yılının sosyal, askeri ve teknolojik koşullarında kabul edilen 3269 sayılı Uzman Erbaş Kanunu, kabul edildiği dönemin ihtiyaçlarına bir ölçüde cevap vermiş olsa da bugün artık günümüz dünyasının ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin (TSK) ulaştığı noktada yetersiz kalmaktadır.
Aradan geçen onlarca yılda dünya değişmiş, jeopolitik dengeler farklılaşmış, harp teknikleri baştan sona dönüşmüş ve Türkiye Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri, bölgesel ile küresel ölçekte en modern ordulardan biri haline gelmiştir. Ancak, ordunun bel kemiğini oluşturan profesyonel insan kaynağının hukuki zemini hâlâ dört asır çeyrek öncesinin anlayışıyla yönetilmeye çalışılmaktadır.
Değişen Dünya, Dönüşen TSK ve Güvencesiz Gelecek: 3269 Sayılı Kanun Sürdürülebilir mi?
Gelişen teknoloji, yapay zekâ destekli sistemler, insansız hava/kara araçları ve değişen konvansiyonel harp doktrinleri, orduların yapısını baştan aşağı değiştirmiştir. Türk Silahlı Kuvvetleri bugün, sadece niceliksel olarak değil, niteliksel ve teknik kapasite olarak da dünyanın en caydırıcı güçlerinden biridir. Bu modern yapının saha operasyonlarındaki, kritik teknolojilerdeki ve sevk-idare süreçlerindeki en büyük yükünü ise uzman çavuşlarımız sırtlamaktadır.
Bugün "profesyonel ordu" vizyonu doğrultusunda binlerce vatan evladı uzman çavuş rütbesiyle orduya kazandırılmaktadır. Ancak gözden kaçırılan veya halı altına süpürülen temel bir çelişki vardır: 1986 model bir mevzuatla, 21. yüzyılın profesyonel ordusu yönetilemez.
Sözleşmeyle Vatan Hizmeti Olmaz
Vatan savunması; mesai saatleriyle, yenileme tarihleriyle veya sözleşme yenilenmeme kaygısıyla sınırlandırılabilecek bir olgu değildir. "Sözleşmeli" adı altında yürütülen istihdam modeli, vatan sevgisi ve fedakarlıkla görev yapan uzman çavuşlarımızın zihninde her an bir hukuki ve mesleki belirsizlik oluşturmaktadır.
Günün 24 saati, en zorlu coğrafi ve iklim şartlarında canını ortaya koyan bir personelin, yarın mesleğine devam edip edemeyeceği kaygısını taşıması; ne insani ne de askeri hiyerarşi ilkeleriyle bağdaşır. Vatan hizmeti, günübirlik akitlerle değil; aidiyet hissi, mesleki güvence ve liyakate dayalı bir statüyle ifa edilir.
Akıl, Bilim ve Modern Tekniklerin Gereği
Modern askeri disiplin; inanç, akıl ve bilimi rehber edinen teknik ve hukuki altyapılarla güçlenir. Güvenliği sağlayan personelin haklarını, özlük haklarını, emeklilik koşullarını, atama ve yükselme esaslarını modern bilimin ve insan kaynakları yönetiminin ilkelere göre düzenlemek bir tercih değil, milli güvenlik ihtiyacıdır.
40 yıl önceki askeri vesayet veya yetersiz kadro anlayışıyla kaleme alınmış olan 3269 sayılı Kanun; bugün ne uzman çavuşlarımızın sosyal ve mesleki hak taleplerine cevap verebilmekte ne de ordunun gelecekteki nitelikli personel ihtiyacını karşılayabilmektedir.
Sonuç: Bütüncül Bir Reform Şarttır
Türk Silahlı Kuvvetleri'nin etkinliğini, caydırıcılığını ve moral-motivasyon seviyesini en üst düzeyde tutmak istiyorsak; uzman çavuşluk kurumunu güvencesiz bir "sözleşmeli statü" olmaktan çıkarıp, günün şartlarına uygun, mesleki güvence barındıran statüsel bir yapıya kavuşturmamız gerekmektedir.
Yıllardır ertelenen bu reform; akla, bilime, vicdana ve çağdaş ordu yapısına uygun şekilde bir an önce hayata geçirilmelidir. Unutulmamalıdır ki, ordumuzun modernizasyonu sadece yerli ve milli silah sistemleriyle değil, o sistemleri kullanan insanın hukuki ve mesleki güvencesiyle tamamlanır.
