VATAN İÇİN SORUMLULUK ALAN UZMAN ÇAVUŞLAR, KENDİ GELECEKLERİ İÇİN NEDEN BEKLİYOR?

Onlar, vatanın huzuru için kendi huzurundan vazgeçen, ailesinden uzak kalan, çocuklarının büyüdüğü yıllara bazen yalnızca telefon ekranından tanıklık eden insanlardır. Kimi zaman bir bayramı karakolda, kimi zaman bir doğum gününü görev bölgesinde, kimi zaman da en zor günleri ailesinden kilometrelerce uzakta geçirirler.

Peki, bütün bu fedakârlıkların ardından kendilerini nasıl bir gelecek bekliyor?

Vatanın güvenliği için hayatlarını ortaya koyan insanların kendi gelecekleri ne kadar güvence altında? Yıllarca taşıdıkları sorumluluğun karşılığı, meslek hayatlarında ve emeklilik dönemlerinde ne ölçüde karşılanıyor?

İşte bugün konuşmamız gereken mesele tam olarak budur.

Bir üniformanın ardında kaç hayat, kaç fedakârlık var?

Uzman çavuşluk, yalnızca bir meslek değil; ağır sorumluluklar, disiplin, fedakârlık ve sürekli hazır olmayı gerektiren bir yaşam biçimidir.

Bu mesleğin görünmeyen tarafında ise bekleyen aileler vardır. Babasının eve dönmesini bekleyen çocuklar, eşinin görevden sağ salim dönmesi için dua eden kadınlar, evladının sesini duymak isteyen anne ve babalar…

Görev başındaki personel kadar, onun arkasında sessizce bekleyen ailesi de bu hayatın bir parçasıdır.

Bir uzman çavuşun hayatı yalnızca görev çizelgesinden ibaret değildir. Onun da bir ailesi, hayalleri, çocuklarının geleceğine ilişkin kaygıları ve yıllar sonra huzur içinde yaşama beklentisi vardır.

Öyleyse şu soruyu sormak gerekmiyor mu?

Vatan için hayatının en güzel yıllarını görevine adayan bir insanın, kendi geleceği için güvence istemesi neden hâlâ bir beklenti olarak kalıyor?

1986'dan bugüne: Değişen Türkiye, hâlâ cevap bekleyen sorular

3269 sayılı Uzman Erbaş Kanunu'nun 1986 yılından bu yana oluşturduğu hukuki çerçeve, aradan geçen yıllar içinde değişen çalışma hayatı, ekonomik koşullar ve personel ihtiyaçları karşısında yeniden değerlendirilmesi gereken önemli bir alan.

Aradan onlarca yıl geçti. Türkiye büyüdü, gelişti, teknolojik imkânlar değişti, güvenlik ihtiyaçları farklılaştı. Uzman çavuşların görev sorumlulukları ve hizmet şartları da bu süreçte farklı boyutlar kazandı.

Peki, bu değişimin içerisinde personelin mesleki geleceği ve özlük hakları aynı kararlılıkla geliştirilebildi mi?

Kıdem, derece ve kademe, kariyer planlaması, mesleki güvence ve emeklilik hakları konusunda dile getirilen beklentiler neden hâlâ gündemde?

Bir meslek grubunun sorumlulukları yıllar içerisinde gelişirken, o mesleği yapanların haklarının da aynı ölçüde güncellenmesi gerekmez mi?

Kırk yıla yaklaşan bu süreçte artık ihtiyaç duyulan şey, sorunların yeniden anlatılması değil; günümüz şartlarına uygun, kalıcı ve adil çözümlerin ortaya konulmasıdır.

Mesleki güvence olmadan gelecek nasıl planlanacak?

İnsan, yarınını bilmeden ne kadar huzurlu yaşayabilir?

Yıllarca görev yapan, tecrübe kazanan ve kurumuna önemli katkılar sunan bir personelin mesleki geleceğine ilişkin belirsizlikler yaşaması yalnızca kendisini değil, bütün ailesini etkiler.

Kadro ve mesleki güvence talepleri bu nedenle yalnızca çalışma hayatına ilişkin bir başlık olarak görülmemelidir. Bunlar aynı zamanda aile düzeni, ekonomik istikrar, kurumsal aidiyet ve geleceğe duyulan güven meselesidir.

Askerî disiplin elbette vazgeçilmezdir. Ancak disiplin ile adalet, hiyerarşi ile hakkaniyet birbirine engel değildir.

Görevini yapan personelin geleceğini güvence altına alan, hukuki belirliliği sağlayan ve yetişmiş insan kaynağını koruyan bir sistem oluşturmak mümkün değil midir?

Güçlü bir ordu, yalnızca güçlü görev anlayışıyla değil, geleceğine güven duyan personeliyle de güçlenir.

Özlük hakları neden hâlâ bir beklenti konusu?

Uzman çavuşların özlük hakları denildiğinde mesele birkaç maaş kalemine indirgenmemelidir.

Yılların emeği, kıdemin karşılığı, derece ve kademe ilerlemesi, kariyer olanakları, görev sorumlulukları ve emeklilik hakları bir bütün olarak ele alınmalıdır.

Bir personelin hizmet süresi ve mesleki tecrübesi, haklarının değerlendirilmesinde neden daha güçlü bir karşılık bulmasın?

Görevin ağırlığı, üstlenilen sorumluluk ve çalışma şartları dikkate alınarak daha adil bir özlük hakları sistemi neden oluşturulmasın?

Burada istenen başkasının hakkı değil, kendi emeğinin karşılığıdır.

Çünkü adalet, bir kesime hak verirken diğerini mağdur etmek değil; herkesin hakkını hukuk çerçevesinde teslim etmektir.

Hak lütuf değildir. Emeğin karşılığını istemek de ayrıcalık değildir.

Emeklilik geldiğinde hizmetin karşılığı nerede kalıyor?

Belki de bu meselenin en fazla düşündürmesi gereken tarafı emekliliktir.

Gençliğini görev yerlerinde geçirmiş, ailesinden uzak kalmış, yıllarca ağır sorumluluklar üstlenmiş bir insanın emeklilik döneminde geçim kaygısıyla karşı karşıya kalması nasıl açıklanabilir?

Yıllarca vatan hizmetinde bulunan bir personel, emekli olduğunda neden ekonomik şartlarla mücadele etmek zorunda kalsın?

Emekli uzman çavuşların derece, intibak ve gelir beklentileri neden kapsamlı bir değerlendirmeye tabi tutulmasın?

Bugün emekli olanların yaşadığı sorunlar, yarın emekli olacak çalışan personelin de geleceğine ilişkin kaygıları değil midir?

Bir insanın üniformasını çıkarması, geçmişte verdiği emeğin değerini ortadan kaldırır mı?

Elbette hayır.

Emeklilik, hizmetin unutulduğu değil, verilen emeğin karşılığının hissedilmesi gereken bir dönemdir. Bu nedenle çalışan ve emekli uzman çavuşların sorunları birlikte değerlendirilmelidir.

Dün vatan için görev yapanın bugün insanca yaşama hakkı da unutulmamalıdır.

Sağlık sorunları yaşayan personel için çözüm mü, belirsizlik mi?

Zorlu görev şartları, fiziksel yıpranma ve psikolojik baskı, uzman çavuşluk mesleğinin göz ardı edilemeyecek gerçekleridir.

Peki, görev şartlarının etkisiyle sağlık sorunu yaşayan bir personelin geleceği nasıl korunuyor?

Tedavi imkânları, görev yapabilme kapasitesi ve hukuki güvenceler değerlendirilirken insan hayatı yeterince dikkate alınıyor mu?

Sağlık problemi yaşayan personelin mesleki geleceği belirlenirken ölçülülük ve hakkaniyet temel alınamaz mı?

Her sağlık sorunu, yıllarca kazanılmış tecrübenin ve hizmetin kaybedilmesi anlamına mı gelmeli?

Burada temel yaklaşım, mümkün olan her durumda personeli kazanmak, tedavi süreçlerini gözetmek ve hukuki güvenceleri korumak olmalıdır.

Çünkü insanı korumak, kurumsal sorumluluğun da bir parçasıdır.

Devletin gücü, adaletin hissedilmesiyle büyür

Uzman çavuşların hak arayışı, devlete karşı bir duruş değildir. Aksine devletin hukukuna, adalet anlayışına ve sosyal devlet sorumluluğuna duyulan güvenin güçlenmesine yönelik bir beklentidir.

Sorunları dile getirmek kurumları yıpratmaz. Sorunların görmezden gelinmesi ve çözümsüz bırakılması güven duygusunu zedeler.

Türkiye Büyük Millet Meclisinin, ilgili bakanlıkların ve yetkili kurumların bu beklentileri kapsamlı biçimde değerlendirmesi gerekmektedir.

Kadro, mesleki güvence, özlük hakları, sağlık güvencesi ve emeklilik sorunları birbirinden bağımsız ele alınmamalıdır.

Peki, yıllardır dile getirilen bu sorunların çözümü için daha ne kadar beklenmesi gerekiyor?

Neden somut bir çalışma takvimi oluşturulmasın? Neden çalışan ve emekli personelin talepleri birlikte dinlenmesin? Neden uygulanabilir yasal düzenlemeler için kalıcı bir çözüm iradesi ortaya konulmasın?

Artık beklenti yeni açıklamalar değil, hayatlara dokunan somut adımlardır.

Ay yıldızın altında edilen yemin unutulmadı!

Bugün uzman çavuşların dile getirdiği mesele, yalnızca bir meslek grubunun özlük hakları meselesi değildir. Bu mesele; emeğe saygının, vefanın, sosyal devlet anlayışının ve adaletin meselesidir.

Onlar görevlerini yerine getirdi. Zor şartlarda sorumluluk üstlendi. Gerektiğinde canlarını ortaya koydu. Şimdi ise kendileri ve aileleri için daha güvenli bir gelecek istiyor.

Bu insanlar ayrıcalık mı istiyor?

Hayır!

Yıllarca taşıdıkları sorumluluğun karşılığını, mesleki geleceklerinin güvence altına alınmasını ve emekliliklerinde insanca yaşamayı istiyorlar.

Peki, bunlar bir devletin kendi personeline sağlayabileceği makul ve adil beklentiler değil midir?

Bir ülkenin güvenliğini sağlayan insanların geleceğine güvenle bakabilmesi, devletin adalet anlayışının da bir göstergesi değil midir?

Ay yıldızlı bayrağımızın altında edilen yemin, yalnızca vatana bağlılığın değil; emeğin, fedakârlığın ve vefanın da hatırlatıcısıdır.

O yemini edenler dün görev başındaydı, bugün haklı beklentilerinin karşılanmasını bekliyor.

Onların sesi duyulmalı, sorunları görülmeli ve yıllardır beklenen çözümler artık hayata geçirilmelidir.

Çünkü bir üniformanın ardında yalnızca bir asker değil; bekleyen bir aile, geleceğini düşünen çocuklar, yılların emeği ve adalet bekleyen bir hayat vardır.

AY YILDIZIN ALTINDA YEMİN ETTİLER… ŞİMDİ HAKLARININ TESLİM EDİLMESİNİ BEKLİYORLAR!

BEKLENTİ AYRICALIK DEĞİL, HAKKANİYET!